Thursday, January 10, 2008
Updates from the previous blog entry
I have received an e-mail update from my student. I'm gonna post it in a few days. All I can say is this story ends quite good.
Friday, January 4, 2008
E-mail from a student
Yesterday I received an interesting e-mail from one of my student. And I feel compelled to write about it in my blog. Some background about the e-mail writer. She was one of the most consistent student to come to my class. She even once wrote an e-mail to the studio how she loves to come to my class. And yesterday I received an e-mail from her with a subject 'student complain!!'. Below is the detail of the email:
"Hi KRU ART I think that the best way to communicate with you is sending you the e-mail, because the way I try to approach to you may make you feel uncomfortable. Just make it clear, I 've been taken in your class for almost a half year that's enough for me to realize the weak point of my practice. Right now I feel that I've been stuck at the same level ,can't go furthur to another level without any help from you. That's why I 've tried to make friend with you so that I can ask for your help to push me up to another step of my progress but useless!! , you have many student waiting for your help in the class. Why don't you try to adjust and help all your student equally ,not just the one who possible do it better than others.In my view point,you can waste more time to help more students in your class rather than just helping the one who can do.(hard posture) Mostly,I got injury in the class because of trying to do the pose without any help from you,while you're helping the one who's already can do better than me and others.
So this is only my complain,don't be serious.If I misunderstand in your concept of teaching I apologize by this.By the way,thank you so much for your workshop inform don't forget to say "Hi" if you see me at the work shop."
After I read this, I can recall what happen at that night class. When the class was doing Supta Kurmasana, I went to adjust one student (not the e-mail writer) who can lock one leg behind her head one at a time. She can't figure out how to lock both leg behind her head so I came to adjust her. I think the e-mail writer feel disappointed that I should help adjust other student who is less capable in doing this pose than to help the student who is already quite good.
About the 'workshop' that she mentioned, I once told her that I've attended David Swenson workshop in Singapore. So she asked me to inform her once there are upcoming interesting workshops. So I informed her about Chuck & Maty workshop at True Yoga Singapore which I already register for. She decided to attend this workshop too.
Here is my reply to this e-mail:
"We need to talk in detail about this since I think this issue is too delicate to elaborate in an e-mail. But here is my rough idea about adjusting student in class.
- I give priority to students who 'almost' be able to do the pose but can't do the pose by themselves yet. Students who far from being able to do the pose get second priority. The student who can already do the pose by his/herself get last attention.
- To give a quality adjustment, I can't adjust more than two students in each pose. And in some pose I can't do more than one. Since the class have to flow continuously, a large number of students may be neglected for adjustment. Of course there are exception to the rule, I feel that headstand is a very important pose to do. So I take a lot of time in this pose to adjust almost everyone who want to do it.
- I consider myself a novice and inexperienced teacher. And there is a fine line between improving your pose to the next level and muscle tearing. I still have a hard time figuring out how much to push students in the pose. When in doubt, I'd rather be on the safe side. I'd rather see students progress at a slower pace than risk injuring them.
- I don't think the current class format is ideal for improving a yoga practice. Ideally student should continue to do the same problematic poses 'every single day' for an extended period of time to gain improvement in the pose. As I have to change the posture sequence regularly to add variety to the class, so the vinyasa class that we do hardly be ideal for improving the posture. However, not that it can't be done, but it takes time. It took Jamie more than 4-5 months to adjust me in Supta Kurmasana almost every single day (5-6 days a week) before I can barely do the pose by myself. Moreover, there are poses that I feel is completely useless to teach in this class format, like standing and dropping back into full wheel (I feel that if the student is not naturally born flexible to do this pose, it takes months, if not years, of teacher-student relationship in order for the teacher to help student in doing this pose). Personally, I believe more in the 'Mysore' class format.
Etc., etc., etc...... (Have a lot more to say.)
I have to tell you I love directness. So don't be afraid to tell me anything you feel about my class. I always appreciate it when student tell me directly after the class like 'Oh, today is too easy, I don't feel like i have a good workout' or ' You should do this pose more slowly' etc, etc, etc... Finally, just tell me which particular pose or aspect of your practice you want to improve. I appreciate it that you like to come to my class and has become the regulars, (or could I say 'a fan' of my class?) And thank you for take the time to write the e-mail. I have to tell you, and you probably already notice it, that my teaching style is strictly business. I seldom discuss anything personal with students. I'm not saying this is a right thing to do for a teacher, but it's just my style. But if it's anything about yoga. I'd be happy to discuss it with you or any students. I can't be happy enough to see students happy in practicing yoga.
Art."
As I don't want people who don't know me personally to judge me as a yoga snob, I want to make it clear on one thing in the last paragraph. Surely, 'having a good workout' is not a goal of practicing yoga asana. But I don't think it is an illegitemate reason to come to a yoga class. The goal to get a spiritual benefit from the asana practice is an individual choice. I don't believe in forcefeeding a spiritual concept in a yoga class. If spirituality is the goal of some of the students, he/she will eventually find the way to achieve his/her goal. As there is a saying, when the student is ready, the teacher will come.
And here is her reply back to me:
"Right now I feel so upset and don't want to attend the class anymore. This is my bad personality : if I can't move forward, I'll quickly move back without any reconsideration.I hope that this feeling is just a temporary and will disappear before workshop but if not, you won't see me at all. What I should do about this feeling ?My sister try to convince me to take class normally but I just said that " I CAN'T"
So don't be concerned about me,you have already a lot of fan club student."
Here is my last reply back to her:
"I have my own answer on what should I do if I have those feeling. But it's not gonna be the right answer for you. And I'm not gonna be the one to preach to you or anyone else what should you do, think, or feel about certain thing. One thing I can say is the goal of life is just to be happy. So just do whatever you feel happy doing. Hopefully, you will be able to find the right answer about this matter for yourself soon. Power to you.
All the best,
Art."
I think I already did at the best of my capacity in replying to her e-mail. I already have my own answer about this issue. I might write in detail about this later. But I don't care much any more about the physical aspect of the practice. Right now I don't care any more if I will be able to do some pose, say doing handstand in the middle of the room. I just keep practicing. If one day I can do new pose, then it's good. If that day won't come, then great no problem. But don't get me wrong, I have no problem with a type A people who want to get progress in their practice at all time. So this is why I wrote in the reply that my answer is not gonna solve her problem.
Feel free to write what you think about this issue. So what would you do if you're the teacher? What would you do if you're get stucked in this emotional plateau like her?
"Hi KRU ART I think that the best way to communicate with you is sending you the e-mail, because the way I try to approach to you may make you feel uncomfortable. Just make it clear, I 've been taken in your class for almost a half year that's enough for me to realize the weak point of my practice. Right now I feel that I've been stuck at the same level ,can't go furthur to another level without any help from you. That's why I 've tried to make friend with you so that I can ask for your help to push me up to another step of my progress but useless!! , you have many student waiting for your help in the class. Why don't you try to adjust and help all your student equally ,not just the one who possible do it better than others.In my view point,you can waste more time to help more students in your class rather than just helping the one who can do.(hard posture) Mostly,I got injury in the class because of trying to do the pose without any help from you,while you're helping the one who's already can do better than me and others.
So this is only my complain,don't be serious.If I misunderstand in your concept of teaching I apologize by this.By the way,thank you so much for your workshop inform don't forget to say "Hi" if you see me at the work shop."
After I read this, I can recall what happen at that night class. When the class was doing Supta Kurmasana, I went to adjust one student (not the e-mail writer) who can lock one leg behind her head one at a time. She can't figure out how to lock both leg behind her head so I came to adjust her. I think the e-mail writer feel disappointed that I should help adjust other student who is less capable in doing this pose than to help the student who is already quite good.
About the 'workshop' that she mentioned, I once told her that I've attended David Swenson workshop in Singapore. So she asked me to inform her once there are upcoming interesting workshops. So I informed her about Chuck & Maty workshop at True Yoga Singapore which I already register for. She decided to attend this workshop too.
Here is my reply to this e-mail:
"We need to talk in detail about this since I think this issue is too delicate to elaborate in an e-mail. But here is my rough idea about adjusting student in class.
- I give priority to students who 'almost' be able to do the pose but can't do the pose by themselves yet. Students who far from being able to do the pose get second priority. The student who can already do the pose by his/herself get last attention.
- To give a quality adjustment, I can't adjust more than two students in each pose. And in some pose I can't do more than one. Since the class have to flow continuously, a large number of students may be neglected for adjustment. Of course there are exception to the rule, I feel that headstand is a very important pose to do. So I take a lot of time in this pose to adjust almost everyone who want to do it.
- I consider myself a novice and inexperienced teacher. And there is a fine line between improving your pose to the next level and muscle tearing. I still have a hard time figuring out how much to push students in the pose. When in doubt, I'd rather be on the safe side. I'd rather see students progress at a slower pace than risk injuring them.
- I don't think the current class format is ideal for improving a yoga practice. Ideally student should continue to do the same problematic poses 'every single day' for an extended period of time to gain improvement in the pose. As I have to change the posture sequence regularly to add variety to the class, so the vinyasa class that we do hardly be ideal for improving the posture. However, not that it can't be done, but it takes time. It took Jamie more than 4-5 months to adjust me in Supta Kurmasana almost every single day (5-6 days a week) before I can barely do the pose by myself. Moreover, there are poses that I feel is completely useless to teach in this class format, like standing and dropping back into full wheel (I feel that if the student is not naturally born flexible to do this pose, it takes months, if not years, of teacher-student relationship in order for the teacher to help student in doing this pose). Personally, I believe more in the 'Mysore' class format.
Etc., etc., etc...... (Have a lot more to say.)
I have to tell you I love directness. So don't be afraid to tell me anything you feel about my class. I always appreciate it when student tell me directly after the class like 'Oh, today is too easy, I don't feel like i have a good workout' or ' You should do this pose more slowly' etc, etc, etc... Finally, just tell me which particular pose or aspect of your practice you want to improve. I appreciate it that you like to come to my class and has become the regulars, (or could I say 'a fan' of my class?) And thank you for take the time to write the e-mail. I have to tell you, and you probably already notice it, that my teaching style is strictly business. I seldom discuss anything personal with students. I'm not saying this is a right thing to do for a teacher, but it's just my style. But if it's anything about yoga. I'd be happy to discuss it with you or any students. I can't be happy enough to see students happy in practicing yoga.
Art."
As I don't want people who don't know me personally to judge me as a yoga snob, I want to make it clear on one thing in the last paragraph. Surely, 'having a good workout' is not a goal of practicing yoga asana. But I don't think it is an illegitemate reason to come to a yoga class. The goal to get a spiritual benefit from the asana practice is an individual choice. I don't believe in forcefeeding a spiritual concept in a yoga class. If spirituality is the goal of some of the students, he/she will eventually find the way to achieve his/her goal. As there is a saying, when the student is ready, the teacher will come.
And here is her reply back to me:
"Right now I feel so upset and don't want to attend the class anymore. This is my bad personality : if I can't move forward, I'll quickly move back without any reconsideration.I hope that this feeling is just a temporary and will disappear before workshop but if not, you won't see me at all. What I should do about this feeling ?My sister try to convince me to take class normally but I just said that " I CAN'T"
So don't be concerned about me,you have already a lot of fan club student."
Here is my last reply back to her:
"I have my own answer on what should I do if I have those feeling. But it's not gonna be the right answer for you. And I'm not gonna be the one to preach to you or anyone else what should you do, think, or feel about certain thing. One thing I can say is the goal of life is just to be happy. So just do whatever you feel happy doing. Hopefully, you will be able to find the right answer about this matter for yourself soon. Power to you.
All the best,
Art."
I think I already did at the best of my capacity in replying to her e-mail. I already have my own answer about this issue. I might write in detail about this later. But I don't care much any more about the physical aspect of the practice. Right now I don't care any more if I will be able to do some pose, say doing handstand in the middle of the room. I just keep practicing. If one day I can do new pose, then it's good. If that day won't come, then great no problem. But don't get me wrong, I have no problem with a type A people who want to get progress in their practice at all time. So this is why I wrote in the reply that my answer is not gonna solve her problem.
Feel free to write what you think about this issue. So what would you do if you're the teacher? What would you do if you're get stucked in this emotional plateau like her?
Monday, October 1, 2007
Grand opening of Ashtanga Yoga Bangkok
วันอาทิตย์ที่ผ่านมานะคร้าบ เป็นวันเปิดตัวสตูดิโอโยคะใหม่ล่าสุด Ashtanga Yoga Bangkok ของครูอุ้ม สุชาวดี ครูโยคะคนไทยคนแรกที่ได้ Authorization ให้สอน Ashtanga yoga จาก Ashtanga Yoga Research Institute ไปลองดูบรรยากาศกันฮะว่าเป็นยังไงกันบ้าง
เริ่มงานประมาณ 10 โมงเช้ากว่า ๆ ฮะ ได้รับเกียรติจาก Alex Medin กับเพื่อนชาวอินเดีย (พบกับ Alex ใน Ashtanga class ใน Yoga Conference ต้นเดือนธันวานี้ได้ครับ) มาทำพิธี Homa จะเห็นรูปไม้สลัก Ganapati (พระพิฆเณศ เทพที่ช่วยขจัดอุปสรรคต่าง ๆ ) อยู่ข้าง ๆ ในบทสวดได้ยินการสวดถึง Laksmi บ่อย ๆ เข้าใจว่าการบูชาพระลักษมีจะช่วยกิจการค้ารุ่งเรืองขึ้น
เสร็จพิธี ก็ได้เวลารับประทานอาหารจากร้านกมลา สุขุมวิท ซอย 20 เป็น South Indian Thali ครับ น่ากินมั๊ยฮะ
Chapati และอาหารอื่น ๆ
ตักมาแล้วหน้าตาประมาณนี้คร้าบ แอบกินไปหน่อยนึงแหะ ๆ
ถ่ายรูปคู่กับพี่อุ้มคร้าบ เป็นเพียงแค่ 2 คนในงานที่แต่งชุดอินเดียมา
ถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน สำหรับนักเรียน Mysore Class ส่วนหนึ่งที่ไปร่วมงานในวันนั้น
ในที่สุดสตูดิโอโยคะที่นักเรียน Ashtanga รอคอยก็ได้ฤกษ์เปิดขึ้นมาแล้ว ใครที่สนใจเรียน Ashtanga yoga แบบแท้ ๆ ไม่มีสิ่งเจือปน สอนตามที่ท่าน Sri Krishna Pattabhi Jois วางไว้ ก็ไปเรียนกันได้คร้าบที่ Ashtanga Yoga Bangkok สุขุมวิทซอย 16 website: http://www.ashtangayogabangkok.com
เริ่มงานประมาณ 10 โมงเช้ากว่า ๆ ฮะ ได้รับเกียรติจาก Alex Medin กับเพื่อนชาวอินเดีย (พบกับ Alex ใน Ashtanga class ใน Yoga Conference ต้นเดือนธันวานี้ได้ครับ) มาทำพิธี Homa จะเห็นรูปไม้สลัก Ganapati (พระพิฆเณศ เทพที่ช่วยขจัดอุปสรรคต่าง ๆ ) อยู่ข้าง ๆ ในบทสวดได้ยินการสวดถึง Laksmi บ่อย ๆ เข้าใจว่าการบูชาพระลักษมีจะช่วยกิจการค้ารุ่งเรืองขึ้น
เสร็จพิธี ก็ได้เวลารับประทานอาหารจากร้านกมลา สุขุมวิท ซอย 20 เป็น South Indian Thali ครับ น่ากินมั๊ยฮะ
Chapati และอาหารอื่น ๆ
ตักมาแล้วหน้าตาประมาณนี้คร้าบ แอบกินไปหน่อยนึงแหะ ๆ
ถ่ายรูปคู่กับพี่อุ้มคร้าบ เป็นเพียงแค่ 2 คนในงานที่แต่งชุดอินเดียมา
ถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน สำหรับนักเรียน Mysore Class ส่วนหนึ่งที่ไปร่วมงานในวันนั้น
ในที่สุดสตูดิโอโยคะที่นักเรียน Ashtanga รอคอยก็ได้ฤกษ์เปิดขึ้นมาแล้ว ใครที่สนใจเรียน Ashtanga yoga แบบแท้ ๆ ไม่มีสิ่งเจือปน สอนตามที่ท่าน Sri Krishna Pattabhi Jois วางไว้ ก็ไปเรียนกันได้คร้าบที่ Ashtanga Yoga Bangkok สุขุมวิทซอย 16 website: http://www.ashtangayogabangkok.com
Sunday, August 12, 2007
Phuket trip to visit P'Um - June 07
In mid-June four of us, P'Ped, N'Bo, P'Lek and I, went to Phuket to visit P'Um (Sasha) and practice with her for a couples of days. Here is how the trip goes.
We arrived in the afternoon of Tuesday June 12. P'Lek and I arrived together 2 hours before P'Ped and N'Bo. So we hang out with P'Um at Naiyang beach near Phuket airport before P'Ped and N'Bo arrive. Nothing much for today. We just drove straight to the hotel from the airport. This pix was taken at a hotel room on Naiharn beach.
On day 2 we went to have a Mysore practice with P'Um at Sukkho Spa around 7.30am. After practice P'Shoon, Sukkho Spa's owner, brought us for a 'khanom chine' breakfast in Phuket town.
Four of us and P'Um then went to Wat Chalong, which is just opposite Sukkho Spa.
We later went to have some snack at a cafe opposite Wat Chalong.
P'Um, N'Bo, and P'Lek
Our next stop was 'Laem Promthep', which is not far to where we live.
P'Um, P'Lek and I walked all the way down near the end of the cape.
Day 3 was moonday, so no practice. We had breakfast in Phuket town. Then P'Kong joined us later in the day. We went to a yacht pier which Bill Gates plan to invest in a real estate project here.
Next stop we went to hangout at Patong beach.
I showed off Mukta Hasta Sirsasana B. But far from perfect alignment.
Last day, we went for a Mysore practice at Sukkho Spa in the morning. P'Lek got a cold that morning. So she decided not to practice and volunteered to take pictures while we're practicing. Here is four of us with one local student. Three more students join us later in the day.
P'Um adjusted me in Prasarita Padotanasana C. Still can't get my hands down on the floor even with adjustment.
P'Um adjusted P'Kong in Trieng Mukha Eka Pada Pachimotanasana, me in Ardha Baddha Padmotanasana, N'Bo in Virabhadhasana II, P'Ped in Dandasana.
P'Um assisted P'Kong in dropback.
After practice that morning. We decided to take pix of us do yoga postures. This one, N'Bo demonstrates Tithibhasana.
Four of us in variation of Parsva Konasana.
P'Lek in Hanumanasana without having to warm up.
Last pix. Me in a jacuzzi after Mysore practice at Sukkho Spa.
We arrived in the afternoon of Tuesday June 12. P'Lek and I arrived together 2 hours before P'Ped and N'Bo. So we hang out with P'Um at Naiyang beach near Phuket airport before P'Ped and N'Bo arrive. Nothing much for today. We just drove straight to the hotel from the airport. This pix was taken at a hotel room on Naiharn beach.
On day 2 we went to have a Mysore practice with P'Um at Sukkho Spa around 7.30am. After practice P'Shoon, Sukkho Spa's owner, brought us for a 'khanom chine' breakfast in Phuket town.
Four of us and P'Um then went to Wat Chalong, which is just opposite Sukkho Spa.
We later went to have some snack at a cafe opposite Wat Chalong.
P'Um, N'Bo, and P'Lek
Our next stop was 'Laem Promthep', which is not far to where we live.
P'Um, P'Lek and I walked all the way down near the end of the cape.
Day 3 was moonday, so no practice. We had breakfast in Phuket town. Then P'Kong joined us later in the day. We went to a yacht pier which Bill Gates plan to invest in a real estate project here.
Next stop we went to hangout at Patong beach.
I showed off Mukta Hasta Sirsasana B. But far from perfect alignment.
Last day, we went for a Mysore practice at Sukkho Spa in the morning. P'Lek got a cold that morning. So she decided not to practice and volunteered to take pictures while we're practicing. Here is four of us with one local student. Three more students join us later in the day.
P'Um adjusted me in Prasarita Padotanasana C. Still can't get my hands down on the floor even with adjustment.
P'Um adjusted P'Kong in Trieng Mukha Eka Pada Pachimotanasana, me in Ardha Baddha Padmotanasana, N'Bo in Virabhadhasana II, P'Ped in Dandasana.
P'Um assisted P'Kong in dropback.
After practice that morning. We decided to take pix of us do yoga postures. This one, N'Bo demonstrates Tithibhasana.
Four of us in variation of Parsva Konasana.
P'Lek in Hanumanasana without having to warm up.
Last pix. Me in a jacuzzi after Mysore practice at Sukkho Spa.
Overall it really was a great trip. It was also our first practice with P'Um in more than 6 months after she went to Mysore. It makes us looking forward to be under her guidance again in a Mysore class. I also get a much needed rest after a quite busy teaching schedule. It really helped recharge me again for my teaching at Absolute.
Wednesday, August 1, 2007
A lot of things happens this week.
So many things happen lately. I'll try to catch up on blog writing again in this month. I'll write about being a yoga teacher for the past four months, interesting trip, and other things.
Saturday, March 24, 2007
Jamie's birthday @ Bangkok Sea View
Today (Mar 24) is a birthday of our lovely Jamie. So 25 of us went to Bangkok Sea View restaurant in Bangkhunthien to throw a birthday party to him. We met at Absolute Yoga around 3 pm. And it took around an hour to get to the pier.
To get there, we need to take a long-tail boat ride. It takes around 20 minutes from the pier to the Bangkok Sea View.
Jamie and Elle with several people in the background.
We arrived at the Bangkok Sea View around 5.30pm. Most of us are already starving. The food is already wating for us before we arrive. So we eat first and talk later.
Our beloved teachers in fancy sunglasses.
P'Nuch and I.
Some people have an inspiration to be a Mysore teacher. They're now using free time practice adjusting Krounchasana.
After we finish all of the food, P'Ped, our President of the Mysore Class, give gifts and birthday card to Jamie. We all wish him a happy birthday.
We call it a night around 7.30pm. So we take a group picture before we leave.
I'd like to end this with this picture. No need for explanation for this one. Somebody is gonna get jealous!
To get there, we need to take a long-tail boat ride. It takes around 20 minutes from the pier to the Bangkok Sea View.
Jamie and Elle with several people in the background.
We arrived at the Bangkok Sea View around 5.30pm. Most of us are already starving. The food is already wating for us before we arrive. So we eat first and talk later.
Our beloved teachers in fancy sunglasses.
P'Nuch and I.
Some people have an inspiration to be a Mysore teacher. They're now using free time practice adjusting Krounchasana.
After we finish all of the food, P'Ped, our President of the Mysore Class, give gifts and birthday card to Jamie. We all wish him a happy birthday.
We call it a night around 7.30pm. So we take a group picture before we leave.
I'd like to end this with this picture. No need for explanation for this one. Somebody is gonna get jealous!
Thursday, February 8, 2007
Bye Bye Mysore
Today is about my trip home to Bangkok. My last practice was on Tuesday February 6. After practice, had breakfast and did a final packing. The car arrived to pick me up at 2.30 pm. And then my trip home started.
ก็มาเขียนเล่าเกี่ยวกับการเดินทางกลับบ้านครับวันนี้ อาร์ตฝึกวันสุดท้ายก็วันอังคารที่ 6 ครับ ฝึกเสร็จ กินข้าวก็แพ็คของที่เหลือ แล้วก็รอรถมารับประมาณบ่ายสองครึ่งครับ
The road that link Bangalore and Mysore, apart from an occational idiotic speed bump, is really in good condition.
At average speed around 80 kpm, it took a little bit over 2 hours to arrive in Bangalore's downtown. At almost 5 pm, Bangalore's traffic is quite hectic.
คนขับรถก็ขับมาประมาณ 80 ก็ใช้เวลา 2 ชั่วโมงนิด ๆ ก็มาถึง Bangalore ครับ ก็เกือบ ๆ 5 โมงเย็นแล้วตอนนั้น รถก็เริ่มติดบ้างแล้วหล่ะ ถ้าดูจากรูปจะเห็นว่าคนอินเดียเขาไม่รู้จักคำว่า "เลน" ครับ มีช่องตรงไหนฉันก็แทรกเข้าไปตรงนั้นเลย
The MG Road. this one looks neat. Look like Manhattan's Park Avenue to me. There is a big park on the left. Bangalore has a big green area (by Indian standard) , hence the name "the Garden City".
แต่ถนนสายนี้ดูดีเหมือนกัน อย่างกับถนนเลียบ Central Park ในนิวยอร์คเลย Bangalore เนี่ยมีพื้นที่สีเขียวอยู่เยอะเหมือนกันเมื่อเทียบกับเมืองอื่น ๆ ของอินเดีย ก็เลยมีชื่อเล่นของเมืองว่า Garden City แต่ลองสังเกตุดู บนถนนหลักใจกลางเมืองแบบนี้ แต่ไม่มี "เลน" ครับ
I arrived at the Leela Palace Kempinski Hotel around 5.15pm. Got some recommendation from fellow ashtangi to stop here for a nice dinner. The hotel is quite near the airport. So it is a convenient stop on your way home. Look at the Hotel guest, it is more oriented toward businesspeople. But it may not look as flashy inside the hotel. The lobby starts to see sign of wear and tear. It might need a refurbishment soon. There is a small shopping mall inside the hotel.
ก่อนจะไปสนามบิน ก็มาแวะที่โรงแรม Leela Palace Kempinski ครับ มาถึงโรงแรมประมาณห้าโมงสิบห้าได้ (ใช้เวลาเกือบ ๆ 3 ชั่วโมงจาก Mysore) ได้รับคำแนะนำจากหลาย ๆ คนให้มาแวะกินข้าวที่นี่ก่อน คิดว่าน่าจะเป็นโรงแรมที่หรูที่สุดใน Bangalore นะ ประมาณเวลา Bill Gates มาที่ Bangalore ก็มาพักที่นี่ แต่ดูข้างในโรงแรมตรง lobby ก็ธรรมดา ๆ ดูเก่า ๆ อยู่เหมือนกัน คิดว่าใกล้ถึงเวลาปรับปรุงตกแต่งใหม่แล้วหล่ะ ข้างในก็มี shopping mall เล็ก ๆ ให้เดินดูของด้วย
The hotel has a couples of restaurant. But only 'Citrus' is open all day. So I had dinner there that day. It has international food selection. The food is a la carte style.
ที่นี่ก็มีร้านอาหารอยู่ 3-4 ร้าน แต่มีร้านนี้คือ Citrus ร้านเดียวที่เปิดตลอดวัน ถ้าบังเอิญมาตรงเวลา lunch หรือ dinner ก็จะมีอีกร้านนึงที่น่าสนใจขายอาหารเอเชียหลากหลายชาติ สำหรับร้านนี้ก็เป็นอาหารตะวันตกครับ ก็ใช้วิธีสั่งเอาจากเมนู
I already heard you guys laugh when you see what I ordered. Pathetic, I know. I didn't feel like having a pasta or pizza at the time, also not a big fan of seafood, and steak price looks pricey to me. The quality of beef is quite good. It is one of a few time I had meat in India, really enjoy it. This dish costs 500 rupees (around 425 Baht). For those of you who consider stop here for a nice meal, here is my verdict. If you're already did a lot of eating out in fancy restaurant or five-star hotel at home, you'll have a good time here. If not and you're not that desperate in having these kind of food, then don't bother. It is only a few hours away from home at this point in your trip. You'll probably find something nicer at better value at home anyway. To be honest, when compare to a high-end restaurant here in Bangkok, it has nothing to write home about. Actually I came here just for the sake of it. I don't think I'm gonna stop here again next time.
After finishing my burger and a big basket of french fries, I felt quite full. So I didn't try their dessert. I left the hotel around 6.45pm. And it took me less than 10 minutes to reach the airport.
5555 คาดว่าหลังจากที่หลาย ๆ คนเห็นว่าอาร์ตสั่งอะไรมากิน คงจะคิดว่าเอาอีกแล้วเหรอ เมนูสิ้นคิดเนี่ย แต่ก็นะ ตอนนั้นไม่ค่อยรู้สึกอยากจะกินพวกพาสต้าหรือพิซซ่าเท่าไหร่ พวกอาหารทะเลก็ไม่เคยชอบกินอยู่แล้ว ส่วนเสต็กก็ดูราคาแพงเว่อร์ ๆ อยู่ ก็เลยสั่งเมนูสิ้นคิดเนี่ยแหล่ะ คุณภาพเนื้อก็ใช้ได้เลย มื้อนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่มื้อที่ได้กินเนี้อสัตว์ ก็อร่อยทีเดียวแหล่ะ สำหรับจานนี้ก็มีเฟร้นช์ ฟราย ตะกร้าใหญ่ ๆ มาให้ด้วย ราคาก็ 500 รูปี (ประมาณ 425 บาท) ถ้าใครคิดว่าอยากจะมาแวะกินข้าวที่นี่บ้าง อาร์ตคิดอย่างนี้ ถ้าตอนอยู่เมืองไทย ชอบไปกินร้านอาหารหรู ๆ บ่อย ๆ อยู่แล้ว มานี่ก็คงชอบใช้ได้เลยหล่ะ แต่ถ้าแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ แล้วไม่รู้สึกว่าตัวเองอยากจะกินอาหารฝรั่งจนทนไม่ไหว ก็ไม่จำเป็นต้องมา เพราะว่ายังไงก็จะกลับถึงบ้านอยู่แล้วน่าจะทนกันไหว อาหารที่กรุงเทพดีกว่านี้ แต่ราคาสมเหตุสมผลกว่า ถ้าเทียบกับร้านดี ๆ ในกรุงเทพ ที่นี่ก็ถือว่าธรรมดามาก ๆ แต่สำหรับอาร์ตแล้ว มื้อนี้ก็เฉย ๆ เพราะมากินเพราะอยากจะรู้ว่าเป็นยังไงเท่านั้นแหล่ะ คิดว่าทริปหน้าคงจะไม่แวะกินที่นี่อีก
หลังจากที่กินเบอร์เกอร์เสร็จ ก็ค่อนข้างอิ่มแล้ว เลยไม่ได้ลองชิมของหวาน ออกจากโรงแรมก็ประมาณซัก หกโมงสี่สิบห้า ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ไปถึงสนามบิน
Arrive at the airport around 7 pm. Only passengers are allowed inside the terminal building. There are guards checking passengers' ticket at the entrance of the terminal. My flight departure time is 10.30pm. Check-in starts 3 hour before departure. So I have to wait outside for a while until they let TG's passengers in at 7.30pm. Once inside, people here seems to not heard of the 'queue' concept before. IT IS REALLY A MESS. Fortunately for me, the business class check-in counter do the trick. But it did take a good 15 minutes to check-in a group in front of me in the queue. The airport has minimal facilities. No lounge for airlines frequent flyer elite member or business class passenger. No restaurant (only a 'Cafe Today' open). No anything. But a few duty free shops is open. So you're better eat before if you plan to come to the airport early. To make it worse, my TG flight was delayed by an hour and a half. It took off at midnight. So I spent almost 5 hours at the airport.
มาถึงสนามบินประมาณหนึ่งทุ่มครับ สนามบินในอินเดียเนี่ยจะอนุญาตให้เฉพาะผู้โดยสารเท่านั้นที่จะเข้าไปในตัวอาคารได้ หน้าประตูจะมียามคอยตรวจตั๋วเครื่องบินอยู่ แล้วเขาจะเปิด check-in ก่อนแค่ 3 ชั่วโมง อย่างคืนนั้น flight ออก สีทุ่มครึ่ง เพราะฉะนั้นเขาก็เริ่มให้ผู้โดยสารการบินไทยเข้าไปในตัวอาคารตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง เลยต้องยืนรออยู่พักนึง เพราะฉะนั้นอย่าเผื่อเวลาไปเยอะเกิน เพราะอาจต้องไปยืนแหง่วไม่มีอะไรทำอยู่ข้างนอก พอเข้าไปแล้วก็สับสนวุ่นวายมาก เพราะคิวรอเช็คอินเละเทะมาก ซึ่งอาจจะทำให้เครียดพอสมควรเพราะแซงคิวกันอุดตลุด ข้างในสนามบินก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่ มีร้านกาแฟ Cafe Today เปิดอยู่ แล้วก็มีดิวตี้ฟรีเปิดอยู่ร้านนึง ไม่มีร้านอาหาร เพราะฉะนั้นแวะทานอาหารที่ใดที่หนึ่งใน Bangalore ไปก่อนก็ดี วันนั้นก็ซวยอีกเล็กน้อย เพราะ flight ดีเลย์ไปอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตกลงกว่าเครื่องจะออกก็เที่ยงคืน สรุปว่าวันนั้นใช้เวลาอยู่ในสนามบิน 5 ชั่วโมง
In-flight food. I had stir-fried prawn in chilli. This is the first Thai food I've had in a month (apart from a couples of 'mama' brought from home).
ขึ้นมาบนเครื่องก็ได้กินอาหารไทยเป็นมื้อแรกในรอบหนึ่งเดือน (ถ้าไม่นับมาม่าที่เอาไป 3-4 ห่อกันเบื่ออาหารแขก) ได้กินแล้วก็หายคิดถึงอาหารไทยไปพอสมควรเลย
The plane landed at the new airport around 5am. Unlike the departure area, I think the arrival floor of the new airport looks really nice. Plenty of taxi with no queue at the taxi stand. Arrive home around 6.15am, take the time to clean my house, wash my car, do the laundry. Then I slept for a few hours and ready for my life again here in Thailand.
I think I'm gonna write one more blog entry about Mysore. It will be a summary of what I like or don't like about this trip and some recommendation for those of you who consider going to Mysore. I'm gonna update my blog if there is something interesting here like a workshop with senior ashtanga teacher. So let me thank you all of you for reading this blog and keeping me company the entire time while I was in Mysore. Thank you, thank you, thank you. See all of you in the practice room. Namaste.
เครื่องมาถึงกรุงเทพตอนตีห้า โดยส่วนตัวค่อนข้างชอบบริเวณขาเข้าของสุวรรณภูมินะ โดยรวมแล้วงานตกแต่งต่าง ๆ ดูเรียบร้อยดี ไม่เละเทะเหมือนขาออก มาถึงตอนเช้ามืออยู่นี่ดี๊ดี immigration ไม่มีคนเลย รอกระเป๋าก็แป๊บเดียว แท็กซี่ก็เพียบ วันนั้นถึงบ้านซักหกโมงสิบห้าได้มั๊ง มาถึงบ้านก็ทำความสะอาดบ้าน ล้างรถ ซักผ้า แล้วก็นอนไปซักสามสี่ชั่วโมง ตื่นมาก็พร้อมแล้วครับกับกรุงเทพ
คิดว่าจะเขียนบล็อกอีกครั้งนึงเกี่ยวกับเรื่อง Mysore เป็นการสรุปว่าชอบไม่ชอบอะไรบ้าง แล้วก็คำแนะนำต่าง ๆ สำหรับคนที่วางแผนจะไป หลังจากนี้ก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเติมเท่าไหร่ แต่ก็อาจจะมีบ้างถ้ามีครูที่น่าสนใจจากต่างประเทศมาสอน สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุก ๆ คนครับที่ติดตามอ่านกันมา แล้วอยู่เป็นเพื่อนกัน เขียนอีเมลมาทักทายกันตลอดเวลาที่อาร์ตอยู่ที่ Mysore แล้วเจอกันครับในห้องฝึก Namaste.
ก็มาเขียนเล่าเกี่ยวกับการเดินทางกลับบ้านครับวันนี้ อาร์ตฝึกวันสุดท้ายก็วันอังคารที่ 6 ครับ ฝึกเสร็จ กินข้าวก็แพ็คของที่เหลือ แล้วก็รอรถมารับประมาณบ่ายสองครึ่งครับ
The road that link Bangalore and Mysore, apart from an occational idiotic speed bump, is really in good condition.
ถนนที่เชื่อมระหว่าง Bangalore กับ Mysore ครับ สภาพดีทีเดียว แต่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องลูกระนาดบนถนนจริง ๆ ถนนไฮเวย์ระหว่างเมืองแบบนี้ไม่น่ามี รถเบรคกันอุดตลุด อันตรายจะตาย
At average speed around 80 kpm, it took a little bit over 2 hours to arrive in Bangalore's downtown. At almost 5 pm, Bangalore's traffic is quite hectic.
คนขับรถก็ขับมาประมาณ 80 ก็ใช้เวลา 2 ชั่วโมงนิด ๆ ก็มาถึง Bangalore ครับ ก็เกือบ ๆ 5 โมงเย็นแล้วตอนนั้น รถก็เริ่มติดบ้างแล้วหล่ะ ถ้าดูจากรูปจะเห็นว่าคนอินเดียเขาไม่รู้จักคำว่า "เลน" ครับ มีช่องตรงไหนฉันก็แทรกเข้าไปตรงนั้นเลย
The MG Road. this one looks neat. Look like Manhattan's Park Avenue to me. There is a big park on the left. Bangalore has a big green area (by Indian standard) , hence the name "the Garden City".
แต่ถนนสายนี้ดูดีเหมือนกัน อย่างกับถนนเลียบ Central Park ในนิวยอร์คเลย Bangalore เนี่ยมีพื้นที่สีเขียวอยู่เยอะเหมือนกันเมื่อเทียบกับเมืองอื่น ๆ ของอินเดีย ก็เลยมีชื่อเล่นของเมืองว่า Garden City แต่ลองสังเกตุดู บนถนนหลักใจกลางเมืองแบบนี้ แต่ไม่มี "เลน" ครับ
I arrived at the Leela Palace Kempinski Hotel around 5.15pm. Got some recommendation from fellow ashtangi to stop here for a nice dinner. The hotel is quite near the airport. So it is a convenient stop on your way home. Look at the Hotel guest, it is more oriented toward businesspeople. But it may not look as flashy inside the hotel. The lobby starts to see sign of wear and tear. It might need a refurbishment soon. There is a small shopping mall inside the hotel.
ก่อนจะไปสนามบิน ก็มาแวะที่โรงแรม Leela Palace Kempinski ครับ มาถึงโรงแรมประมาณห้าโมงสิบห้าได้ (ใช้เวลาเกือบ ๆ 3 ชั่วโมงจาก Mysore) ได้รับคำแนะนำจากหลาย ๆ คนให้มาแวะกินข้าวที่นี่ก่อน คิดว่าน่าจะเป็นโรงแรมที่หรูที่สุดใน Bangalore นะ ประมาณเวลา Bill Gates มาที่ Bangalore ก็มาพักที่นี่ แต่ดูข้างในโรงแรมตรง lobby ก็ธรรมดา ๆ ดูเก่า ๆ อยู่เหมือนกัน คิดว่าใกล้ถึงเวลาปรับปรุงตกแต่งใหม่แล้วหล่ะ ข้างในก็มี shopping mall เล็ก ๆ ให้เดินดูของด้วย
The hotel has a couples of restaurant. But only 'Citrus' is open all day. So I had dinner there that day. It has international food selection. The food is a la carte style.
ที่นี่ก็มีร้านอาหารอยู่ 3-4 ร้าน แต่มีร้านนี้คือ Citrus ร้านเดียวที่เปิดตลอดวัน ถ้าบังเอิญมาตรงเวลา lunch หรือ dinner ก็จะมีอีกร้านนึงที่น่าสนใจขายอาหารเอเชียหลากหลายชาติ สำหรับร้านนี้ก็เป็นอาหารตะวันตกครับ ก็ใช้วิธีสั่งเอาจากเมนู
I already heard you guys laugh when you see what I ordered. Pathetic, I know. I didn't feel like having a pasta or pizza at the time, also not a big fan of seafood, and steak price looks pricey to me. The quality of beef is quite good. It is one of a few time I had meat in India, really enjoy it. This dish costs 500 rupees (around 425 Baht). For those of you who consider stop here for a nice meal, here is my verdict. If you're already did a lot of eating out in fancy restaurant or five-star hotel at home, you'll have a good time here. If not and you're not that desperate in having these kind of food, then don't bother. It is only a few hours away from home at this point in your trip. You'll probably find something nicer at better value at home anyway. To be honest, when compare to a high-end restaurant here in Bangkok, it has nothing to write home about. Actually I came here just for the sake of it. I don't think I'm gonna stop here again next time.
After finishing my burger and a big basket of french fries, I felt quite full. So I didn't try their dessert. I left the hotel around 6.45pm. And it took me less than 10 minutes to reach the airport.
5555 คาดว่าหลังจากที่หลาย ๆ คนเห็นว่าอาร์ตสั่งอะไรมากิน คงจะคิดว่าเอาอีกแล้วเหรอ เมนูสิ้นคิดเนี่ย แต่ก็นะ ตอนนั้นไม่ค่อยรู้สึกอยากจะกินพวกพาสต้าหรือพิซซ่าเท่าไหร่ พวกอาหารทะเลก็ไม่เคยชอบกินอยู่แล้ว ส่วนเสต็กก็ดูราคาแพงเว่อร์ ๆ อยู่ ก็เลยสั่งเมนูสิ้นคิดเนี่ยแหล่ะ คุณภาพเนื้อก็ใช้ได้เลย มื้อนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่มื้อที่ได้กินเนี้อสัตว์ ก็อร่อยทีเดียวแหล่ะ สำหรับจานนี้ก็มีเฟร้นช์ ฟราย ตะกร้าใหญ่ ๆ มาให้ด้วย ราคาก็ 500 รูปี (ประมาณ 425 บาท) ถ้าใครคิดว่าอยากจะมาแวะกินข้าวที่นี่บ้าง อาร์ตคิดอย่างนี้ ถ้าตอนอยู่เมืองไทย ชอบไปกินร้านอาหารหรู ๆ บ่อย ๆ อยู่แล้ว มานี่ก็คงชอบใช้ได้เลยหล่ะ แต่ถ้าแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ แล้วไม่รู้สึกว่าตัวเองอยากจะกินอาหารฝรั่งจนทนไม่ไหว ก็ไม่จำเป็นต้องมา เพราะว่ายังไงก็จะกลับถึงบ้านอยู่แล้วน่าจะทนกันไหว อาหารที่กรุงเทพดีกว่านี้ แต่ราคาสมเหตุสมผลกว่า ถ้าเทียบกับร้านดี ๆ ในกรุงเทพ ที่นี่ก็ถือว่าธรรมดามาก ๆ แต่สำหรับอาร์ตแล้ว มื้อนี้ก็เฉย ๆ เพราะมากินเพราะอยากจะรู้ว่าเป็นยังไงเท่านั้นแหล่ะ คิดว่าทริปหน้าคงจะไม่แวะกินที่นี่อีก
หลังจากที่กินเบอร์เกอร์เสร็จ ก็ค่อนข้างอิ่มแล้ว เลยไม่ได้ลองชิมของหวาน ออกจากโรงแรมก็ประมาณซัก หกโมงสี่สิบห้า ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ไปถึงสนามบิน
Arrive at the airport around 7 pm. Only passengers are allowed inside the terminal building. There are guards checking passengers' ticket at the entrance of the terminal. My flight departure time is 10.30pm. Check-in starts 3 hour before departure. So I have to wait outside for a while until they let TG's passengers in at 7.30pm. Once inside, people here seems to not heard of the 'queue' concept before. IT IS REALLY A MESS. Fortunately for me, the business class check-in counter do the trick. But it did take a good 15 minutes to check-in a group in front of me in the queue. The airport has minimal facilities. No lounge for airlines frequent flyer elite member or business class passenger. No restaurant (only a 'Cafe Today' open). No anything. But a few duty free shops is open. So you're better eat before if you plan to come to the airport early. To make it worse, my TG flight was delayed by an hour and a half. It took off at midnight. So I spent almost 5 hours at the airport.
มาถึงสนามบินประมาณหนึ่งทุ่มครับ สนามบินในอินเดียเนี่ยจะอนุญาตให้เฉพาะผู้โดยสารเท่านั้นที่จะเข้าไปในตัวอาคารได้ หน้าประตูจะมียามคอยตรวจตั๋วเครื่องบินอยู่ แล้วเขาจะเปิด check-in ก่อนแค่ 3 ชั่วโมง อย่างคืนนั้น flight ออก สีทุ่มครึ่ง เพราะฉะนั้นเขาก็เริ่มให้ผู้โดยสารการบินไทยเข้าไปในตัวอาคารตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง เลยต้องยืนรออยู่พักนึง เพราะฉะนั้นอย่าเผื่อเวลาไปเยอะเกิน เพราะอาจต้องไปยืนแหง่วไม่มีอะไรทำอยู่ข้างนอก พอเข้าไปแล้วก็สับสนวุ่นวายมาก เพราะคิวรอเช็คอินเละเทะมาก ซึ่งอาจจะทำให้เครียดพอสมควรเพราะแซงคิวกันอุดตลุด ข้างในสนามบินก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่ มีร้านกาแฟ Cafe Today เปิดอยู่ แล้วก็มีดิวตี้ฟรีเปิดอยู่ร้านนึง ไม่มีร้านอาหาร เพราะฉะนั้นแวะทานอาหารที่ใดที่หนึ่งใน Bangalore ไปก่อนก็ดี วันนั้นก็ซวยอีกเล็กน้อย เพราะ flight ดีเลย์ไปอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตกลงกว่าเครื่องจะออกก็เที่ยงคืน สรุปว่าวันนั้นใช้เวลาอยู่ในสนามบิน 5 ชั่วโมง
In-flight food. I had stir-fried prawn in chilli. This is the first Thai food I've had in a month (apart from a couples of 'mama' brought from home).
ขึ้นมาบนเครื่องก็ได้กินอาหารไทยเป็นมื้อแรกในรอบหนึ่งเดือน (ถ้าไม่นับมาม่าที่เอาไป 3-4 ห่อกันเบื่ออาหารแขก) ได้กินแล้วก็หายคิดถึงอาหารไทยไปพอสมควรเลย
The plane landed at the new airport around 5am. Unlike the departure area, I think the arrival floor of the new airport looks really nice. Plenty of taxi with no queue at the taxi stand. Arrive home around 6.15am, take the time to clean my house, wash my car, do the laundry. Then I slept for a few hours and ready for my life again here in Thailand.
I think I'm gonna write one more blog entry about Mysore. It will be a summary of what I like or don't like about this trip and some recommendation for those of you who consider going to Mysore. I'm gonna update my blog if there is something interesting here like a workshop with senior ashtanga teacher. So let me thank you all of you for reading this blog and keeping me company the entire time while I was in Mysore. Thank you, thank you, thank you. See all of you in the practice room. Namaste.
เครื่องมาถึงกรุงเทพตอนตีห้า โดยส่วนตัวค่อนข้างชอบบริเวณขาเข้าของสุวรรณภูมินะ โดยรวมแล้วงานตกแต่งต่าง ๆ ดูเรียบร้อยดี ไม่เละเทะเหมือนขาออก มาถึงตอนเช้ามืออยู่นี่ดี๊ดี immigration ไม่มีคนเลย รอกระเป๋าก็แป๊บเดียว แท็กซี่ก็เพียบ วันนั้นถึงบ้านซักหกโมงสิบห้าได้มั๊ง มาถึงบ้านก็ทำความสะอาดบ้าน ล้างรถ ซักผ้า แล้วก็นอนไปซักสามสี่ชั่วโมง ตื่นมาก็พร้อมแล้วครับกับกรุงเทพ
คิดว่าจะเขียนบล็อกอีกครั้งนึงเกี่ยวกับเรื่อง Mysore เป็นการสรุปว่าชอบไม่ชอบอะไรบ้าง แล้วก็คำแนะนำต่าง ๆ สำหรับคนที่วางแผนจะไป หลังจากนี้ก็คงจะไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเติมเท่าไหร่ แต่ก็อาจจะมีบ้างถ้ามีครูที่น่าสนใจจากต่างประเทศมาสอน สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุก ๆ คนครับที่ติดตามอ่านกันมา แล้วอยู่เป็นเพื่อนกัน เขียนอีเมลมาทักทายกันตลอดเวลาที่อาร์ตอยู่ที่ Mysore แล้วเจอกันครับในห้องฝึก Namaste.
Subscribe to:
Posts (Atom)